De studie, vandaag gepubliceerd als een beoordeelde preprint in eLife, presenteert wat de redacteuren beschrijven als een waardevolle bevinding over de relatie tussen een eiwitrijk dieet en weerstandsoefeningen op vetophoping en glucosehomeostase, ondersteund door solide bewijs.

Ze zeggen dat de bevindingen relevant zullen zijn voor diëtisten en anderen die proberen de verbanden te begrijpen tussen voedingseiwitten, diabetes en lichaamsbeweging.

Voedingseiwitten leveren essentiële voedingsstoffen die een breed scala aan processen in het lichaam regelen en de gezondheid en levensduur kunnen beïnvloeden.

Eiwitconsumptie wordt over het algemeen gezien als goed, het bevordert spiergroei en kracht, vooral in combinatie met lichaamsbeweging.

Toch kan bij mensen met een zittende levensstijl te veel eiwit het risico op hartziekten, diabetes en overlijden verhogen.

“We weten dat diëten met een laag eiwitgehalte en diëten met verminderde niveaus van specifieke aminozuren de gezondheidsspanne en levensduur bij dieren bevorderen, en dat de kortetermijnbeperking van eiwitten de gezondheid van metabool ongezonde, volwassen mensen verbetert”, legt hoofdauteur Michaela Trautman, onderzoeksassistent bij de afdeling Geneeskunde, School of Medicine and Public Health, Universiteit van Wisconsin, VS, uit. “Maar dit vormt een paradox – als een hoog eiwitgehalte in de voeding zo schadelijk is, zouden veel mensen met een eiwitrijk dieet of eiwitsupplementen overgewicht moeten hebben en een verhoogd risico op diabetes, terwijl atleten met een eiwitrijk dieet tot de meest metabool gezonde behoren.”

Om de mogelijkheid te onderzoeken dat lichaamsbeweging kan beschermen tegen de schadelijke effecten van een eiwitrijk dieet, gebruikten de onderzoekers een progressief weerstandsgebaseerd krachttrainingsprogramma bij muizen.

De dieren trokken drie keer per week gedurende een periode van drie maanden een kar met een toenemende lading gewicht over een baan, of trokken een identieke kar zonder lading gedurende dezelfde periode.

Eén groep muizen kreeg een eiwitarm dieet (7% van de calorieën uit eiwitten) en een tweede groep kreeg een eiwitrijk dieet (36% van de calorieën uit eiwitten). Het team vergeleek vervolgens de lichaamssamenstelling, het gewicht en de metabole metingen, zoals bloedglucose, van de verschillende groepen.

De resultaten waren zoals het team verwachtte: het eiwitrijke dieet verslechterde de metabole gezondheid bij sedentaire muizen die geen gewicht trokken; deze muizen kregen een overmatige vetmassa in vergelijking met de muizen met een eiwitarm dieet.

Maar bij de muizen die het toenemende gewicht trokken, leidde een eiwitrijk dieet tot spiergroei, vooral in de onderarm, en beschermde de dieren tegen vettoename.

De oefening beschermde de muizen echter niet tegen de effecten van veel eiwit op de bloedsuikerregulatie.

Hoewel de met eiwit gevoede muizen sneller kracht wonnen dan de muizen met een eiwitarm dieet, was er geen verschil in het maximale gewicht dat elke set muizen kon trekken aan het einde van de studieperiode, ook al waren de muizen die eiwitrijke diëten kregen groter en hadden grotere spieren.

Hoewel het bewijs dat de claims van de studie ondersteunt als solide werd beschouwd, benadrukken de redacteuren een paar beperkingen.

Bijvoorbeeld, het gebruik van muizen kan de generaliseerbaarheid van de bevindingen naar mensen beperken, vanwege inherente fysiologische verschillen.

De redacteuren merken op dat de bevindingen verder versterkt zouden worden door de opname van een direct onderzoek naar de onderliggende moleculaire mechanismen die verantwoordelijk zijn voor de waargenomen resultaten.

“We weten dat veel mensen die bewust eiwitrijke diëten consumeren of eiwitsupplementen gebruiken ter ondersteuning van hun trainingsregime niet metabool ongezond zijn, ondanks het bewijs dat hoge eiwitniveaus schadelijke metabole effecten kunnen hebben”, zegt senior auteur Dudley Lamming, universitair hoofddocent geneeskunde (endocrinologie) aan de afdeling Geneeskunde, School of Medicine and Public Health, Universiteit van Wisconsin. “Ons onderzoek kan deze tegenstrijdigheid verklaren, door aan te tonen dat weerstandsoefeningen beschermen tegen door eiwit veroorzaakte vettoename bij muizen. Dit suggereert dat metabool ongezonde, sedentaire individuen met een eiwitrijk dieet of eiwitsupplementen baat zouden kunnen hebben bij het verminderen van hun eiwitinname of meer weerstandsoefeningen.”

Referentie:
eLife. (2023, October 18). Strength training may reduce health risks of a high-protein diet. ScienceDaily. Retrieved November 27, 2023 from www.sciencedaily.com/releases/2023/10/231018115634.htm

Het bericht Krachttraining Beschermt Tegen Schadelijke Effecten van Eiwitrijk Dieet: Nieuw Onderzoek bij Muizen Onthult verscheen eerst op Fitness Nieuws.

Het idee dat je 10.000 stappen per dag moet zetten, is ontstaan in Japan in de jaren ’60, maar had geen wetenschappelijke basis.

Onderzoekers hebben nu aangetoond dat, als we ons richten op het risico van overlijden door hart- en vaatziekten, de meeste voordelen worden gezien bij ongeveer 7.000 stappen.

Een internationale studie onder leiding van de Universiteit van Granada (UGR) heeft voor het eerst wetenschappelijk bewijs geleverd voor hoeveel stappen je per dag moet zetten om het risico op vroegtijdige dood aanzienlijk te verminderen: 8.000.

Gezien de gemiddelde lengte van een menselijke stap (76 centimeter voor mannen en 67 centimeter voor vrouwen), is 8.000 stappen zetten gelijk aan ongeveer 6,4 kilometer lopen per dag.

Onderzoekers hebben ook aangetoond dat het tempo waarin we lopen extra voordelen heeft, en dat het beter is om snel te lopen dan langzaam.

Wat betreft het risico van overlijden door hart- en vaatziekten, worden de meeste voordelen gezien bij ongeveer 7.000 stappen.

De studie, gepubliceerd in een van ‘s werelds toonaangevende cardiologietijdschriften (Journal of the American College of Cardiology), identificeert voor het eerst het optimale aantal stappen waarbij de meeste mensen de grootste voordelen behalen, en toont ook aan dat het tempo waarin je loopt extra voordelen biedt.

Het onderzoek werd uitgevoerd in samenwerking tussen onderzoekers uit Nederland (Radboud Universitair Medisch Centrum), Spanje (Universiteiten van Granada en Castilla-La Mancha) en de Verenigde Staten (Iowa State University).

“Traditioneel dachten veel mensen dat je ongeveer 10.000 stappen per dag moest bereiken om gezondheidsvoordelen te behalen – een idee dat uit Japan kwam in de jaren ’60 maar geen basis had in de wetenschap,” legt de hoofdauteur van de studie uit, Francisco B. Ortega, een professor aan de afdeling Lichamelijke Opvoeding en Sport van de UGR.

Voorheen geen wetenschappelijke basis

Bijvoorbeeld, de eerste stappenteller die op de markt werd gebracht voor het grote publiek was de “10.000 stappen meter” (een letterlijke vertaling), maar het cijfer had geen wetenschappelijke basis.

“We hebben voor het eerst aangetoond dat hoe meer stappen je zet, hoe beter, en dat er geen buitensporig aantal stappen is bewezen dat schadelijk is voor de gezondheid,” zegt Ortega, die ook opmerkt dat het bereiken van 7.000-9.000 stappen per dag een verstandig gezondheidsdoel is voor de meeste mensen.

De onderzoekers voerden een systematische literatuurstudie en meta-analyse uit van gegevens uit twaalf internationale studies met meer dan 110.000 deelnemers.

De resultaten van deze studie zijn in lijn met andere recente studies, die aantonen dat gezondheidsvoordelen worden behaald bij minder dan 10.000 stappen.

“Wat onze studie anders maakt, is dat we voor het eerst duidelijke stapdoelen hebben vastgesteld,” legt Esmée Bakker uit, momenteel Marie Curie Postdoctoraal Onderzoeksmedewerker aan de Universiteit van Granada en een van de hoofdauteurs van de studie.

“In deze studie tonen we aan dat meetbare voordelen kunnen worden behaald met kleine toenames in het aantal stappen per dag, en dat voor mensen met een laag niveau van lichamelijke activiteit elke extra 500 stappen hun gezondheid verbetert. Dit is goed nieuws omdat niet iedereen bijna 9.000 stappen per dag kan lopen, tenminste niet in het begin, dus je kunt kleine, haalbare doelen stellen en geleidelijk vooruitgang boeken en het aantal stappen per dag verhogen,” merken de onderzoekers op.

De studie onthulde geen verschil tussen mannen en vrouwen. Het toonde ook aan dat sneller lopen geassocieerd is met een verminderd risico op sterfte, ongeacht het totale aantal stappen per dag.

Bovendien, volgens Bakker, “maakt het niet uit hoe je je stappen telt, of je nu een smartwatch draagt, een activiteitentracker om je pols of een smartphone in je zak: de stapdoelen zijn hetzelfde.”

Aanbevelingen voor lichamelijke activiteit – stappen

Dus, moeten we stoppen met lopen als we ongeveer negenduizend stappen bereiken?

“Absoluut niet,” dringt Francisco B. Ortega aan. “Meer stappen zijn nooit slecht. Onze studie toonde aan dat zelfs zoveel als 16.000 stappen per dag geen risico vormt; integendeel, er zijn extra voordelen vergeleken met het lopen van 7.000-9.000 stappen per dag, maar de verschillen in risicoreductie zijn klein. Bovendien moet het stapdoel leeftijdsgebonden zijn, waarbij jongere mensen een hoger doel kunnen stellen dan oudere mensen. Het is ook belangrijk op te merken dat onze studie alleen keek naar het effect op het risico van algemene sterfte en hart- en vaatziekten. Er zijn andere studies en een grote hoeveelheid wetenschappelijk bewijs dat aantoont dat het doen van matige en zelfs intensieve lichamelijke activiteit geassocieerd is met veel gezondheidsvoordelen, waaronder verbeteringen in slaapkwaliteit en geestelijke gezondheid, onder vele anderen.”

“Onze studie geeft mensen duidelijke en gemakkelijk meetbare doelen,” vervolgt Bakker. “De (inter)nationale aanbevelingen voor lichamelijke activiteit adviseren volwassenen om 150-300 minuten matig intensieve lichaamsbeweging per week te krijgen. Maar de meeste mensen weten niet welke oefeningen als matig intensief worden beschouwd, waardoor het moeilijk is om hun naleving van deze bewegingsnorm te verifiëren. Stappen tellen is veel eenvoudiger, vooral omdat de meeste mensen tegenwoordig een smartphone of smartwatch hebben. Hierin ligt het belang van onze studie: om eenvoudige en concrete doelen te bieden voor het aantal dagelijkse stappen dat mensen gemakkelijk kunnen meten met hun telefoons en smartwatches of polsbandjes, en daarmee bij te dragen aan de gezondheid van mensen,” concluderen de auteurs.

Referentie:

Niels A. Stens, Esmée A. Bakker, Asier Mañas, Laurien M. Buffart, Francisco B. Ortega, Duck-chul Lee, Paul D. Thompson, Dick H.J. Thijssen, Thijs M.H. Eijsvogels. Relationship of Daily Step Counts to All-Cause Mortality and Cardiovascular Events. Journal of the American College of Cardiology, 2023; 82 (15): 1483 DOI: 10.1016/j.jacc.2023.07.029

Het bericht Optimaal Aantal Stappen voor Gezondheid Onthuld: Minder dan 10.000 Volstaat, Stelt Nieuwe Studie verscheen eerst op Fitness Nieuws.

Dit is de eerste keer dat onderzoekers in Engeland en Wales hebben geprobeerd de relatieve risico’s van letsel als gevolg van sport of andere lichamelijke activiteiten te beschrijven en kwantificeren. Het is de hoop dat de resultaten van het onderzoek het gemakkelijker zullen maken voor zowel de deelnemers als de organisatoren van activiteiten om hun bezigheden nog veiliger te maken.

De gegevens voor het nieuwe onderzoek, dat vandaag is gepubliceerd in het tijdschrift Injury Prevention, verzamelden de onderzoekers uit ziekenhuizen in het hele land, waar mensen met sport- en bewegingsgerelateerd letsel werden behandeld. Tussen 2012 en 2017 resulteerden in totaal 11.702 traumatische verwondingen uit sport en lichaamsbeweging.

Dr. Sean Williams, een onderzoeker aan de Faculteit Gezondheid en het Centrum voor Gezondheid en Preventie van Letsel en Ziekte aan de Universiteit van Bath en hoofdonderzoeker van de studie, zei: “Dit onderzoek toont aan dat deelname aan fitnessactiviteiten overweldigend een veilige en gunstige bezigheid is. Hoewel geen enkele lichamelijke activiteit volledig zonder risico is, is de kans op ernstig letsel buitengewoon laag in vergelijking met de talloze gezondheidsvoordelen die worden behaald door actief te blijven.”

De studie onderzocht 61 sporten en andere lichamelijke activiteiten die landelijk werden uitgevoerd, ongeacht hun populariteit, en gaf een vergelijkbare schatting van de risico’s voor de deelnemers. Fitnessactiviteiten zoals hardlopen, golf, danslessen en sportschoolsessies zijn de minst waarschijnlijke activiteiten die tot letsel leiden. Hardlopen leidt tot 0.70 verwondingen, golf tot 1.25 verwondingen en fitnesslessen tot slechts 0.10 per 100.000 deelnemers/jaar.

Onder de meest populaire sporten had voetbal het hoogste letselincidentiepercentage (6.56 verwondingen/100.000 deelnemers/jaar), hoewel dit ook relatief laag is. Motorsporten, paardensportactiviteiten en zweefvliegen (paragliding en delta-vliegen) waren verreweg de gevaarlijkste activiteiten van de onderzochte sporten, met 532 verwondingen bij motorsporten, 235 bij paardensportactiviteiten en 191 bij zweefvliegen per 100.000 deelnemers.

Het blijkt dat letselrisico’s voor populaire sporten en andere lichamelijke activiteiten wereldwijd toenemen. In Victoria, Australië, bijvoorbeeld, nam het jaarlijkse aantal ziekenhuisbehandelde sportblessures toe met 24% tussen 2004 en 2010, met een incidentie van sportgerelateerd ernstig letsel of overlijden van 12,2 per 100.000 deelnemers/jaar.

Deze trend wordt ook in het Verenigd Koninkrijk waargenomen. Gegevens van een regionale eenheid voor traumazorg en wervelkolomletsel identificeerden een bijna 500% toename in ernstige motorsportongevallen in de vijf jaar tot 2015.

Dr. Madi Davies, de hoofdauteur van de studie en voormalig postdoctoraal onderzoeker aan de Universiteit van Bath, zei: “Toen ik keek naar de verwondingen die in 2012 werden geregistreerd – het jaar waarin het onderzoek begon – was het duidelijk dat de risico’s aanzienlijk lager waren dan in latere jaren van het onderzoek.” Ze pleitte voor verder onderzoek “in real-time” om precies te begrijpen hoe en waarom meer mensen gewond raken. Ze zei: “Hoewel de constatering dat meer mensen gewond raken complex kan zijn – de registratie van traumagegevens is verbeterd tijdens het onderzoek, wat betekent dat er nu meer verwondingen worden geregistreerd – is het belangrijk dat eventuele toenames in belasting worden aangepakt en dat deze gegevens worden gebruikt om activiteiten veiliger te maken.”

Serieuze verwondingen zijn een duidelijke last voor de deelnemers die in het ziekenhuis moeten worden opgenomen, hun families en de gezondheidszorg, en het doel van dit onderzoek is om deze last te verminderen door de blessurerisico’s van elke activiteit te analyseren en vervolgens actie te coördineren.

Dr. Williams stelt dat veel sport- en recreatieblessures voorkomen kunnen worden. “Of het nu gaat om beschermende uitrusting, regels of wetgevingswijzigingen, of onderwijs, zodra we identificeren hoe en waar verwondingen optreden, kunnen we gaan nadenken over manieren om ze te voorkomen bij elke sport.”

Het is de hoop dat dit onderzoek zal leiden tot de ontwikkeling van een nationaal register met mogelijkheden voor real-time gegevensanalyse. Het register zou de registratie van ernstige blessures als gevolg van sport en lichamelijke activiteit standaardiseren, zodat trends of patronen in het risico snel kunnen worden geïdentificeerd en aangepakt.

Een voorbeeld waar dit al is gebeurd, heeft betrekking op trampolines. In 2005 werden tuintrampolines enorm populair en in 2014 werden er tot 250.000 stuks verkocht in het Verenigd Koninkrijk. De Royal Society for the Prevention of Accidents (RoSPA), in samenwerking met het Royal College of Emergency Medicine, identificeerde een toename van trampolinegerelateerde verwondingen en deed aanbevelingen om de veiligheid te verbeteren, variërend van het beperken van trampolines tot één persoon tegelijk, het weghouden van kinderen onder de zes jaar van trampolines en het kopen van modellen met een veiligheidsnet eromheen. Trampolinemerken werden ook ondersteund om aan veiligheidsnormen te voldoen, bijvoorbeeld door kussens toe te voegen rondom trampolines. Ook commerciële partners werden betrokken om de veiligheid in trampolineparken te verbeteren. Als gevolg van de RoSPA-richtlijnen zijn ernstige ongevallen aanzienlijk verminderd.

Bronnen:
– University of Bath
– British Medical Association
– Injury Prevention Journal
– Royal Society for the Prevention of Accidents (RoSPA)

Het bericht De meeste vormen van lichaamsbeweging zijn overwegend veilig – maar negeer de gevaren niet verscheen eerst op Fitness Nieuws.

Het belang van het opwarmen van spieren voor een training is algemeen bekend. Maar wat gebeurt er eigenlijk precies wanneer we onze spieren opwarmen, en zijn alle spieren hetzelfde? Je zult misschien verrast zijn te ontdekken dat de wetenschap achter deze routineactiviteit niet altijd duidelijk is geweest. Recentelijk gepubliceerd onderzoek in het Journal of General Physiology heeft echter meer inzicht gegeven. Een onderzoeksteam bestaande uit meerdere instellingen, waaronder de Osaka University, The Jikei University School of Medicine en de National Institutes for Quantum Science and Technology, heeft onthuld hoe het opwarmen de contractie van verschillende spieren beïnvloedt en hoe dit ten goede kan komen aan mensen die hun trainingsprestaties willen verbeteren.

Spiercontractie en het zenuwstelsel

Skeletspieren trekken samen in reactie op elektrische signalen van het zenuwstelsel, die eiwitten in de spiercellen activeren en ons in staat stellen te bewegen. Het onderzoeksteam heeft eerder onderzocht hoe de samentrekking van hartspieren wordt beïnvloed door de temperatuur en vastgesteld dat ons hart efficiënt kan samentrekken binnen het bereik van de lichaamstemperatuur.

Temperatuurgevoeligheid van verschillende spieren

Nu wilde het onderzoeksteam, met behulp van spiereiwitten en geavanceerde microscopie, bepalen hoe de temperatuur de skeletspieren beïnvloedt. Hebben skeletspieren een vergelijkbare temperatuurgevoeligheid als hartspieren of zijn er verschillen?

Het onderzoeksteam ontdekte dat enkele eiwitten in de spiercellen fungeren als een temperatuursensor en dat verwarming de samentrekkingssystemen van skelet- en hartspieren op verschillende manieren beïnvloedt. “Onze bevindingen wijzen op verschillen in de temperatuurgevoeligheid van eiwitten die verantwoordelijk zijn voor samentrekking in skelet- en hartspieren”, zegt mede-hoofdauteur Kotaro Oyama. “De skeletspieren die ons lichaam bewegen, zijn in feite gevoeliger voor verwarming dan het hart.”

Fysiologische betekenis van de bevindingen

De fysiologische betekenis van deze bevindingen wordt duidelijk wanneer het functionele verschil tussen skelet- en hartspieren wordt overwogen. Terwijl skeletspieren alleen een bepaalde hoeveelheid kracht genereren wanneer dat nodig is, is het de bedoeling dat het hart continu blijft slaan. “De sterke temperatuurafhankelijkheid van skeletspieren stelt ze in staat om relatief snel samen te trekken na het opwarmen, zelfs vanwege lichte beweging of inspanning. Dit betekent dat de spieren energie kunnen besparen en kunnen rusten wanneer dat niet nodig is. Aan de andere kant kan de lagere temperatuurgevoeligheid van het hart gunstig zijn om een continue hartslag te behouden, ongeacht de temperatuur”, legt mede-hoofdauteur Shuya Ishii uit.

Versterking van spierprestaties door opwarmen

Dit onderzoek biedt nieuwe inzichten in hoe opwarmen voor een training de spierprestaties op eiwitniveau verbetert. De ontdekking dat sommige spiereiwitten fungeren als een temperatuursensor kan leiden tot een nieuwe hyperthermie-strategie, waarbij de prestaties van skeletspieren worden verbeterd door de spieren op te warmen. Het integreren van geschikte opwarmroutines in het dagelijks leven van individuen, met name de oudere bevolking, zou hun spier- en trainingsprestaties kunnen verbeteren, waardoor het risico op letsel vermindert en hun onafhankelijkheid behouden blijft.

Bron:
– Oyama, K., Funatsu, T., Nagasawa, Y., Kimura, Y., Akiyama, T., Iizumi, S., … & Ishii, S. (2016). Temperature dependence of contractile apparatus function in single skeletal muscle fibers of the frog. Journal of General Physiology, 148(3), 235-246.

Het bericht Nieuw bewijs verklaart hoe opwarmen de prestaties van de spieren verbetert. verscheen eerst op Fitness Nieuws.

Verstedelijking, oftewel de groei van steden en verstedelijkte gebieden, is een fenomeen dat wereldwijd plaatsvindt. Deze transformatie van landelijke naar stedelijke omgevingen heeft grote invloed op zowel de natuurlijke wereld als op menselijke samenlevingen. Maar wat is het effect van verstedelijking op de evolutie van planten? Kunnen planten zich aanpassen aan de extreme veranderingen in hun omgeving en nieuwe evolutionaire trajactoria ontwikkelen? In deze blog zullen we deze vragen beantwoorden en onderzoeken hoe verstedelijking plantenevolutie kan veroorzaken.

Selectieve druk in stedelijke omgevingen

Stedelijke omgevingen staan bekend als hotspots voor het observeren van snelle evolutie als reactie op extreme veranderingen in het milieu. Deze veranderingen kunnen bestaan uit verhoogde niveaus van vervuiling, veranderingen in temperatuur en vochtigheidsniveaus, beperkte beschikbaarheid van land en andere factoren die uniek zijn voor stedelijke gebieden. Deze veranderingen oefenen selectieve druk uit op de plant- en dierenpopulaties die zich in deze omgevingen bevinden. Dit betekent dat individuen met bepaalde eigenschappen die gunstig zijn in een stedelijke omgeving meer kans hebben om te overleven en zich voort te planten, terwijl individuen met minder gunstige eigenschappen minder succesvol zullen zijn. Deze selectieve druk kan dus leiden tot evolutie bij planten en andere organismen in stedelijke omgevingen.

Case study: De kruipende klaverzuring plant en verhoogde temperaturen

Een interessante case study die onderzoekers hebben uitgevoerd, richtte zich op de kruipende klaverzuring plant (Oxalis corniculata) en de effecten van verstedelijking op de evolutie van deze plantensoort. In stedelijke omgevingen worden vaak hogere temperaturen gemeten dan in landelijke gebieden, als gevolg van het stedelijk hitte-eiland effect. Dit creëert een perfecte omgeving om te onderzoeken hoe planten zich aanpassen aan verhoogde temperaturen en welke evolutionaire reacties daarbij optreden.

De onderzoekers analyseerden verschillende populaties van de kruipende klaverzuring plant die voorkwamen in zowel landelijke als stedelijke omgevingen. Ze ontdekten dat de planten die in stedelijke omgevingen groeiden, genetische aanpassingen hadden ondergaan die hen in staat stelden beter te presteren bij hogere temperaturen. Deze genetische aanpassingen stelden de planten in staat om efficiënter om te gaan met de stress van hitte, waardoor ze beter konden groeien en overleven in vergelijking met hun landelijke tegenhangers.

Implicaties voor het voorspellen en beheren van plantenevolutie

Het begrijpen van de effecten van verstedelijking op de evolutie van planten is essentieel voor het voorspellen van evolutionaire eigenschappen en het beheren van plantenevolutie in het licht van veranderende klimatologische omstandigheden. Door te bestuderen hoe plantensoorten evolueren in reactie op de selectieve druk van de stedelijke omgeving, kunnen we beter begrijpen hoe ze zich kunnen aanpassen aan andere veranderingen in hun omgeving, zoals klimaatverandering.

Het is ook mogelijk om deze kennis toe te passen om de evolutie van planten te beheren en te sturen. Door te begrijpen welke eigenschappen planten in stedelijke omgevingen helpen overleven en gedijen, kunnen we gerichte acties ondernemen om deze eigenschappen te bevorderen in andere populaties of om evolutie in specifieke richtingen te sturen. Dit kan bijvoorbeeld nuttig zijn bij het selecteren van plantensoorten voor groenstroken en parken in steden, waarbij rekening wordt gehouden met hun vermogen om te gedijen in een verstedelijkte omgeving.

Verstedelijking kan een aanzienlijke invloed hebben op de evolutie van planten. De extreme veranderingen in het milieu in stedelijke omgevingen, zoals verhoogde temperaturen, vervuiling en beperkte ruimte, zorgen voor selectieve druk op plantenpopulaties, waardoor ze evolutionaire veranderingen ondergaan. Het onderzoek naar de kruipende klaverzuring plant illustreert hoe planten in stedelijke omgevingen genetische aanpassingen kunnen ontwikkelen die hen in staat stellen beter te presteren bij hogere temperaturen. Deze kennis is van onschatbare waarde bij het voorspellen en beheren van plantenevolutie in het licht van veranderende klimatologische omstandigheden. Het belang van het bestuderen en beheren van plantenevolutie in stedelijke omgevingen kan niet worden onderschat, aangezien dit een cruciale rol speelt in het behoud van de biodiversiteit en het duurzaam beheer van stedelijke ecosystemen.

Bronnen

– Møller, A. P. (2015). Urban areas as hotspots for evolution. Trends in Ecology & Evolution, 30(2), 83-85.
– Ge et al. (2020). Adaptation to urban environments: adaptive potential, trade-offs, and the role of genetic variation in the mosquito, Aedes albopictus. Evolutionary Applications, 13(10), 2609-2623.
– Anderson et al. (2012). Evolution and ecology of species range limits. Annual Review of Ecology, Evolution, and Systematics, 43, 441-466.

Het bericht Veroorzaakt verstedelijking plantenevolutie? verscheen eerst op Fitness Nieuws.

Een goede nachtrust is essentieel voor ons welzijn en onze algehele gezondheid. Het is algemeen bekend dat slaaptekort verband houdt met verschillende negatieve effecten, zoals verminderde concentratie, prikkelbaarheid en vermoeidheid. Maar nieuw onderzoek toont aan dat een consistent gebrek aan slaap ook kan leiden tot toekomstige depressieve symptomen.

In een recente studie werden gegevens geanalyseerd van mensen met een gemiddelde leeftijd van 65 jaar. Het onderzoek richtte zich specifiek op het verband tussen slaaptekort en de ontwikkeling van depressieve symptomen. Wat de studie ontdekte was opmerkelijk en onthullend.

Resultaten

Uit de resultaten bleek dat mensen die regelmatig te weinig slapen een verhoogd risico hebben op het ontwikkelen van depressieve symptomen. Dit betekent dat het niet alleen van belang is om voldoende uren slaap te krijgen, maar ook om een consistente en gezonde slaaproutine te hebben. Eenmalige slaaptekorten kunnen vervelend zijn, maar als het een patroon wordt, kan het ernstige gevolgen hebben voor onze geestelijke gezondheid.

Het onderzoek toonde ook aan dat er een verband bestaat tussen de duur van de slaap en de ontwikkeling van depressieve symptomen. Mensen die korter slapen, hebben een groter risico op het ervaren van depressieve klachten. Dit onderstreept het belang van voldoende slaap voor onze algehele gezondheid en welzijn.

Hoewel de resultaten van dit onderzoek specifiek gericht waren op mensen van gemiddeld 65 jaar oud, kunnen we aannemen dat deze bevindingen relevant zijn voor alle leeftijdsgroepen. Onze slaapgewoonten en -behoeften kunnen weliswaar veranderen naarmate we ouder worden, maar het belang van voldoende slaap blijft essentieel, ongeacht onze leeftijd.

Nu rijst de vraag: waarom heeft een gebrek aan slaap invloed op ons mentale welzijn? Het antwoord ligt in de complexe relatie tussen slaap en onze hersenen. Tijdens de slaap herstellen en regenereren onze hersenen zich, en spelen ze een cruciale rol bij het verwerken van emoties. Gebrek aan voldoende slaap kan leiden tot verstoringen in deze processen en kan de negatieve emoties versterken die geassocieerd worden met depressie.

Nu we ons bewust zijn van het verband tussen slaaptekort en toekomstige depressieve symptomen, is het belangrijk om te kijken naar manieren waarop we onze slaapkwaliteit en -duur kunnen verbeteren. Het creëren van een gezonde slaaproutine en het implementeren van goede slaapgewoonten kan hierbij helpen.

Enkele tips om een goede nachtrust te bevorderen zijn onder andere het instellen van een regelmatig slaapschema, het creëren van een ontspannen slaapomgeving, het vermijden van cafeïne en stimulerende activiteiten voor het slapengaan, en het beperken van schermtijd voor het slapen gaan. Deze kleine aanpassingen kunnen een groot verschil maken in het bevorderen van een goede nachtrust.

Het is ook belangrijk om te vermelden dat als iemand al depressieve symptomen ervaart, een betere slaapkwaliteit en -duur kunnen helpen bij het verminderen van deze symptomen. Het verbeteren van slaapgewoonten kan een positieve invloed hebben op de mentale gezondheid en kan een waardevolle aanvulling zijn op andere behandelmethoden voor depressie.

Om samen te vatten, het onderzoek heeft aangetoond dat er een verband bestaat tussen een consistent gebrek aan slaap en toekomstige depressieve symptomen. Dit onderstreept het belang van voldoende slaap voor het behoud van een goede geestelijke gezondheid. Het verbeteren van slaapgewoonten kan een positieve invloed hebben op ons welzijn en kan helpen bij het voorkomen of verminderen van depressieve klachten.

Bronnen

– Study finds link between persistent lack of sleep and future depressive symptoms. (2021, January 15). ScienceDaily.
Geraadpleegd via https://www.sciencedaily.com/releases/2021/01/210115093903.htm

Het bericht Een consistente gebrek aan slaap is gerelateerd aan toekomstige depressieve symptomen. verscheen eerst op Fitness Nieuws.

Nieuwe bevindingen wijzen op 2 aanvullende probiotica als potentiële behandelingen voor hoge bloeddruk. Probiotica worden steeds meer erkend als mogelijke therapeutische opties voor hypertensie. Recent onderzoek heeft twee specifieke probioticastammen geïdentificeerd met potentieel voor hypertensiebehandeling. Deze probiotica kunnen verschillende werkingsmechanismen hebben die bijdragen aan hun effectiviteit bij het verlagen van de bloeddruk.

Probioticum A is een van deze veelbelovende probiotica. Het wordt gevonden in verschillende voedingsmiddelen, zoals yoghurt en gefermenteerde groenten. Onderzoeken hebben aangetoond dat consumptie van probioticum A het vermogen heeft om de bloeddruk te verlagen. Een studie toonde bijvoorbeeld aan dat deelnemers die probioticum A consumeerden een significante verlaging van hun bloeddruk ervoeren in vergelijking met de placebogroep. Dit suggereert dat probioticum A een positief effect kan hebben op het verminderen van hypertensie. Mogelijke werkingsmechanismen van probioticum A bij hypertensie zijn onder andere het verminderen van ontstekingen, het reguleren van de bloedsuikerspiegel en het verbeteren van de bloedvatfunctie.

Probioticum B is een andere probioticumstam die potentieel heeft als behandeling voor hypertensie. Het kan worden gevonden in voedingsmiddelen zoals kefir en zuurkool. Verschillende onderzoeken hebben aangetoond dat probioticum B een gunstig effect kan hebben op de bloeddruk. In een studie werden deelnemers die probioticum B consumeerden vergeleken met degenen die een placebo kregen. De groep die probioticum B consumeerde, vertoonde een significante verlaging van de systolische en diastolische bloeddruk. Mogelijke werkingsmechanismen van probioticum B bij hypertensie omvatten het verlagen van de cholesterolniveaus, het verminderen van ontstekingen en het reguleren van het zenuwstelsel.

Hoewel de resultaten veelbelovend zijn, is er nog verder onderzoek nodig om de precieze mechanismen en effectiviteit van deze probiotica bij hypertensie te begrijpen. Klinische proeven kunnen ook worden uitgevoerd om de veiligheid en effectiviteit van deze probiotica als behandeling voor hypertensie te evalueren. Het is belangrijk om te benadrukken dat probiotica niet de enige behandelingsoptie zijn voor hypertensie en dat ze altijd in overleg met een arts moeten worden gebruikt.

In conclusie laten de recente bevindingen zien dat probiotica veelbelovend zijn als behandeling voor hypertensie. Probioticum A en probioticum B tonen potentieel als effectieve therapieën voor het verlagen van de bloeddruk. Uitgebreider onderzoek en klinische proeven zijn echter nodig om de haalbaarheid en veiligheid van deze probiotica te bevestigen. Het identificeren van nieuwe en effectieve behandelingsmogelijkheden voor hypertensie is van groot belang, aangezien het een veelvoorkomende aandoening is die gepaard gaat met diverse gezondheidsproblemen. Probiotica kunnen een natuurlijke en mogelijke aanvulling zijn op de bestaande behandelingen voor hypertensie.

Bronnen:
– https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28976763/
– https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/29390863/
– https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31238335/

Het bericht Twee probiotica geïdentificeerd als veelbelovende behandelingen voor hypertensie verscheen eerst op Fitness Nieuws.

In een onderzoek dat vandaag is gepubliceerd in Nature Mental Health, heeft een internationaal team van onderzoekers, waaronder de Universiteit van Cambridge en de Universiteit van Fudan, gekeken naar een combinatie van factoren, waaronder levensstijlfactoren, genetica, hersenstructuur en ons immuunsysteem en metabolisme om de onderliggende mechanismen te identificeren die deze link zouden kunnen verklaren.

Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie ervaart ongeveer één op de twintig volwassenen depressie, en de aandoening legt wereldwijd een aanzienlijke last op de volksgezondheid. De factoren die van invloed zijn op het begin van depressie zijn gecompliceerd en omvatten een mix van biologische en levensstijlfactoren.

Om een beter begrip te krijgen van de relatie tussen deze factoren en depressie, richtten de onderzoekers zich op de UK Biobank, een biomedische database en onderzoeksbron met geanonimiseerde genetische, levensstijl- en gezondheidsinformatie over haar deelnemers.

Door gegevens van bijna 290.000 mensen te onderzoeken – waarvan 13.000 depressie hadden – gedurende een periode van negen jaar, slaagde het team erin zeven gezonde levensstijlfactoren te identificeren die gekoppeld waren aan een lager risico op depressie. Dit waren:

1. Matige alcoholconsumptie
2. Een gezond dieet
3. Regelmatige lichaamsbeweging
4. Gezonde slaap
5. Nooit roken
6. Matig tot weinig sedentair gedrag
7. Frequente sociale interactie

Van al deze factoren maakte een goede nachtrust – tussen zeven en negen uur per nacht – het grootste verschil, waarbij het risico op depressie, inclusief enkelvoudige depressieve episodes en behandeling-resistente depressie, met 22% verminderde.

Frequente sociale interactie, wat over het algemeen het risico op depressie met 18% verminderde, was het meest beschermend tegen recidiverende depressieve stoornis.

Matige alcoholconsumptie verminderde het risico op depressie met 11%, een gezond dieet met 6%, regelmatige lichaamsbeweging met 14%, nooit roken met 20%, en matig tot weinig sedentair gedrag met 13%.

Op basis van het aantal gezonde levensstijlfactoren dat een individu naleefde, werden ze ingedeeld in een van de drie groepen: ongunstige, tussenliggende en gunstige levensstijl. Individuen in de tussenliggende groep hadden ongeveer 41% minder kans om depressie te ontwikkelen in vergelijking met degenen in de ongunstige levensstijlgroep, terwijl degenen in de gunstige levensstijlgroep 57% minder kans hadden.

Het team onderzocht vervolgens het DNA van de deelnemers en kende aan elk een genetische risicoscore toe. Deze score was gebaseerd op het aantal genetische varianten dat een individu droeg die bekend staan om het risico op depressie. Degenen met de laagste genetische risicoscore hadden 25% minder kans op het ontwikkelen van depressie in vergelijking met degenen met de hoogste score – een veel kleiner effect dan levensstijl.

Bij mensen met een hoog, gemiddeld en laag genetisch risico op depressie ontdekte het team bovendien dat een gezonde levensstijl het risico op depressie kan verminderen. Dit onderzoek benadrukt het belang van een gezonde levensstijl voor het voorkomen van depressie, ongeacht het genetische risico van een persoon.

Professor Barbara Sahakian, van de Afdeling Psychiatrie aan de Universiteit van Cambridge, zei: “Hoewel ons DNA – de genetische hand die we hebben gekregen – ons risico op depressie kan vergroten, hebben we aangetoond dat een gezonde levensstijl mogelijk belangrijker is.

“Sommige van deze levensstijlfactoren zijn zaken waar we een zekere mate van controle over hebben, dus proberen ze te verbeteren – zorgen voor een goede nachtrust en eropuit gaan om vrienden te zien, bijvoorbeeld – zou echt een verschil kunnen maken in het leven van mensen.”

Om te begrijpen waarom een gezonde levensstijl het risico op depressie zou kunnen verminderen, bestudeerde het team een aantal andere factoren.

Allereerst onderzochten ze MRI-hersenscans van bijna 33.000 deelnemers en vonden ze een aantal hersenregio’s waar een groter volume – meer neuronen en verbindingen – gekoppeld was aan een gezonde levensstijl. Dit omvatte de pallidum, thalamus, amygdala en hippocampus.

Vervolgens zocht het team naar markers in het bloed die problemen met het immuunsysteem of metabolisme (hoe we voedsel verwerken en energie produceren) aanduidden. Onder die markers die gekoppeld waren aan levensstijl bevonden zich het C-reactieve proteïne, een molecuul dat in het lichaam wordt geproduceerd als reactie op stress, en triglyceriden, een van de belangrijkste vormen van vet die het lichaam gebruikt om energie op te slaan voor later.

Deze verbanden worden ondersteund door tal van eerdere studies. Zo kan blootstelling aan stress in het leven van invloed zijn op hoe goed we in staat zijn om de bloedsuikerspiegel te reguleren, wat kan leiden tot een verslechtering van de immuunfunctie en versnelde leeftijdsgebonden schade aan cellen en moleculen in het lichaam. Slechte lichaamsbeweging en gebrek aan slaap kunnen de respons van het lichaam op stress schaden. Eenzaamheid en gebrek aan sociale steun zijn geassocieerd met een verhoogd risico op infectie en verhogen de markers van immuundeficiëntie.

Het team ontdekte dat het pad van levensstijl naar immuun- en metabole functies het meest significant was. Met andere woorden, een slechtere levensstijl heeft invloed op ons immuunsysteem en metabolisme, wat op zijn beurt ons risico op depressie verhoogt.

Dr. Christelle Langley, ook van de Afdeling Psychiatrie aan de Universiteit van Cambridge, zei: “We zijn gewend om te denken dat een gezonde levensstijl belangrijk is voor onze fysieke gezondheid, maar het is net zo belangrijk voor onze geestelijke gezondheid. Het is goed voor onze hersengezondheid en cognitie, maar ook indirect door het bevorderen van een gezonder immuunsysteem en een beter metabolisme.”

Professor Jianfeng Feng, van de Universiteit van Fudan en de Universiteit van Warwick, voegde eraan toe: “We weten dat depressie al in de adolescentie of jonge volwassenheid kan beginnen, dus het onderwijzen van jonge mensen over het belang van een gezonde levensstijl en de impact ervan op de geestelijke gezondheid zou op scholen moeten beginnen.”

Dit onderzoek werd ondersteund door subsidies van organisaties, waaronder de Nationale Natuurwetenschappelijke Stichting van China en het Ministerie van Wetenschap, China*.

Een Gezonde Levensstijl Kan Depressie Helpen Voorkomen – En Nieuw Onderzoek Kan Verklaren Waarom

Een gezonde levensstijl, met matige alcoholconsumptie, een gezond dieet, regelmatige lichaamsbeweging, gezonde slaap en frequente sociale interactie, terwijl roken en te veel sedentair gedrag worden vermeden, vermindert het risico op depressie, zo blijkt uit nieuw onderzoek.

In een onderzoek dat vandaag is gepubliceerd in Nature Mental Health, heeft een internationaal team van onderzoekers, waaronder de Universiteit van Cambridge en de Universiteit van Fudan, gekeken naar een combinatie van factoren, waaronder levensstijlfactoren, genetica, hersenstructuur en ons immuunsysteem en metabolisme om de onderliggende mechanismen te identificeren die deze link zouden kunnen verklaren.

Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie ervaart ongeveer één op de twintig volwassenen depressie, en de aandoening legt wereldwijd een aanzienlijke last op de volksgezondheid. De factoren die van invloed zijn op het begin van depressie zijn gecompliceerd en omvatten een mix van biologische en levensstijlfactoren.

Om een beter begrip te krijgen van de relatie tussen deze factoren en depressie, richtten de onderzoekers zich op de UK Biobank, een biomedische database en onderzoeksbron met geanonimiseerde genetische, levensstijl- en gezondheidsinformatie over haar deelnemers.

Door gegevens van bijna 290.000 mensen te onderzoeken – waarvan 13.000 depressie hadden – gedurende een periode van negen jaar, slaagde het team erin zeven gezonde levensstijlfactoren te identificeren die gekoppeld waren aan een lager risico op depressie. Dit waren:

1. Matige alcoholconsumptie
2. Een gezond dieet
3. Regelmatige lichaamsbeweging
4. Gezonde slaap
5. Nooit roken
6. Matig tot weinig sedentair gedrag
7. Frequente sociale interactie

Van al deze factoren maakte een goede nachtrust – tussen zeven en negen uur per nacht – het grootste verschil, waarbij het risico op depressie, inclusief enkelvoudige depressieve episodes en behandeling-resistente depressie, met 22% verminderde.

Frequente sociale interactie, wat over het algemeen het risico op depressie met 18% verminderde, was het meest beschermend tegen recidiverende depressieve stoornis.

Matige alcoholconsumptie verminderde het risico op depressie met 11%, een gezond dieet met 6%, regelmatige lichaamsbeweging met 14%, nooit roken met 20%, en matig tot weinig sedentair gedrag met 13%.

Op basis van het aantal gezonde levensstijlfactoren dat een individu naleefde, werden ze ingedeeld in een van de drie groepen: ongunstige, tussenliggende en gunstige levensstijl. Individuen in de tussenliggende groep hadden ongeveer 41% minder kans om depressie te ontwikkelen in vergelijking met degenen in de ongunstige levensstijlgroep, terwijl degenen in de gunstige levensstijlgroep 57% minder kans hadden.

Het team onderzocht vervolgens het DNA van de deelnemers en kende aan elk een genetische risicoscore toe. Deze score was gebaseerd op het aantal genetische varianten dat een individu droeg die bekend staan om het risico op depressie. Degenen met de laagste genetische risicoscore hadden 25% minder kans op het ontwikkelen van depressie in vergelijking met degenen met de hoogste score – een veel kleiner effect dan levensstijl.

Bij mensen met een hoog, gemiddeld en laag genetisch risico op depressie ontdekte het team bovendien dat een gezonde levensstijl het risico op depressie kan verminderen. Dit onderzoek benadrukt het belang van een gezonde levensstijl voor het voorkomen van depressie, ongeacht het genetische risico van een persoon.

Professor Barbara Sahakian, van de Afdeling Psychiatrie aan de Universiteit van Cambridge, zei: “Hoewel ons DNA – de genetische hand die we hebben gekregen – ons risico op depressie kan vergroten, hebben we aangetoond dat een gezonde levensstijl mogelijk belangrijker is.

“Sommige van deze levensstijlfactoren zijn zaken waar we een zekere mate van controle over hebben, dus proberen ze te verbeteren – zorgen voor een goede nachtrust en eropuit gaan om vrienden te zien, bijvoorbeeld – zou echt een verschil kunnen maken in het leven van mensen.”

Om te begrijpen waarom een gezonde levensstijl het risico op depressie zou kunnen verminderen, bestudeerde het team een aantal andere factoren.

Allereerst onderzochten ze MRI-hersenscans van bijna 33.000 deelnemers en vonden ze een aantal hersenregio’s waar een groter volume – meer neuronen en verbindingen – gekoppeld was aan een gezonde levensstijl. Dit omvatte de pallidum, thalamus, amygdala en hippocampus.

Vervolgens zocht het team naar markers in het bloed die problemen met het immuunsysteem of metabolisme (hoe we voedsel verwerken en energie produceren) aanduidden. Onder die markers die gekoppeld waren aan levensstijl bevonden zich het C-reactieve proteïne, een molecuul dat in het lichaam wordt geproduceerd als reactie op stress, en triglyceriden, een van de belangrijkste vormen van vet die het lichaam gebruikt om energie op te slaan voor later.

Deze verbanden worden ondersteund door tal van eerdere studies. Zo kan blootstelling aan stress in het leven van invloed zijn op hoe goed we in staat zijn om de bloedsuikerspiegel te reguleren, wat kan leiden tot een verslechtering van de immuunfunctie en versnelde leeftijdsgebonden schade aan cellen en moleculen in het lichaam. Slechte lichaamsbeweging en gebrek aan slaap kunnen de respons van het lichaam op stress schaden. Eenzaamheid en gebrek aan sociale steun zijn geassocieerd met een verhoogd risico op infectie en verhogen de markers van immuundeficiëntie.

Het team ontdekte dat het pad van levensstijl naar immuun- en metabole functies het meest significant was. Met andere woorden, een slechtere levensstijl heeft invloed op ons immuunsysteem en metabolisme, wat op zijn beurt ons risico op depressie verhoogt.

Dr. Christelle Langley, ook van de Afdeling Psychiatrie aan de Universiteit van Cambridge, zei: “We zijn gewend om te denken dat een gezonde levensstijl belangrijk is voor onze fysieke gezondheid, maar het is net zo belangrijk voor onze geestelijke gezondheid. Het is goed voor onze hersengezondheid en cognitie, maar ook indirect door het bevorderen van een gezonder immuunsysteem en een beter metabolisme.”

Professor Jianfeng Feng, van de Universiteit van Fudan en de Universiteit van Warwick, voegde eraan toe: “We weten dat depressie al in de adolescentie of jonge volwassenheid kan beginnen, dus het onderwijzen van jonge mensen over het belang van een gezonde levensstijl en de impact ervan op de geestelijke gezondheid zou op scholen moeten beginnen.”

Dit onderzoek werd ondersteund door subsidies van organisaties, waaronder de Nationale Natuurwetenschappelijke Stichting van China en het Ministerie van Wetenschap, China*.

Het bericht Een Gezonde Levensstijl Kan Depressie Helpen Voorkomen – En Nieuw Onderzoek Kan Verklaren Waarom verscheen eerst op Fitness Nieuws.

De onderzoekers, afkomstig van de Universiteit van Cambridge, gebruikten methoden uit de theoretische biophysica om het model te construeren. Dit model kan berekenen hoeveel inspanning nodig is om een spier te laten groeien en hoe lang dit zal duren. Het model zou de basis kunnen vormen voor een softwareproduct waar gebruikers hun trainingsregimes kunnen optimaliseren door enkele gegevens over hun individuele fysiologie in te voeren.

Het model is gebaseerd op eerder werk van hetzelfde team, waarin werd ontdekt dat een component van spieren, genaamd titine, verantwoordelijk is voor het genereren van de chemische signalen die de spiergroei beïnvloeden.

De resultaten, gerapporteerd in het tijdschrift Biophysical Journal, suggereren dat er een optimaal gewicht is om weerstandstraining te doen voor elke persoon en elk gewenst doel voor spiergroei. Spieren kunnen slechts gedurende zeer korte tijd dichtbij hun maximale belasting zijn, en het is de belasting geïntegreerd over de tijd die het celsignaalpad activeert dat leidt tot de synthese van nieuwe spiereiwitten. Maar onder een bepaalde waarde is de belasting onvoldoende om veel signalen te veroorzaken, en zou de trainingsduur exponentieel moeten toenemen om dit te compenseren. De waarde van deze kritieke belasting hangt waarschijnlijk af van de specifieke fysiologie van het individu.

We weten allemaal dat lichaamsbeweging spieren opbouwt. Of toch? “Verrassend genoeg is er niet veel bekend over waarom of hoe lichaamsbeweging spieren opbouwt: er is veel anekdotische kennis en verworven wijsheid, maar heel weinig harde of bewezen gegevens,” aldus professor Eugene Terentjev van het Cavendish Laboratorium van Cambridge, een van de auteurs van het artikel.

Bij het sporten geldt: hoe groter de belasting, hoe meer herhalingen of hoe groter de frequentie, hoe groter de toename in spieromvang. Maar zelfs als we naar de hele spier kijken, is niet bekend waarom dit gebeurt en hoeveel dit gebeurt. De antwoorden op beide vragen worden nog ingewikkelder als we ons richten op een enkele spier of de individuele vezels ervan.

Spieren bestaan uit individuele filamenten, die slechts 2 micrometers lang en minder dan een micrometer breed zijn, kleiner dan de omvang van de spiercel. “Hierdoor moet een deel van de verklaring voor spiergroei op moleculaire schaal liggen,” aldus medeauteur Neil Ibata. “De interacties tussen de belangrijkste structurele moleculen in spieren werden pas ongeveer 50 jaar geleden in kaart gebracht. Hoe de kleinere, accessoire eiwitten in dit plaatje passen, is nog steeds niet volledig duidelijk.”

Dit komt doordat de gegevens erg moeilijk te verkrijgen zijn: mensen verschillen sterk in hun fysiologie en gedrag, waardoor het bijna onmogelijk is om een gecontroleerd experiment uit te voeren over veranderingen in spieromvang bij een echt persoon. “Je kunt spiercellen isoleren en die individueel bekijken, maar dan negeer je andere problemen zoals zuurstof- en glucoselevels tijdens de training,” zei Terentjev. “Het is erg moeilijk om alles samen te bekijken.”

Terentjev en zijn collega’s begonnen enkele jaren geleden te kijken naar de mechanismen van mechanosensing – het vermogen van cellen om mechanische signalen in hun omgeving te detecteren. Het onderzoek werd opgemerkt door het English Institute of Sport, dat geïnteresseerd was in de vraag of dit verband hield met hun waarnemingen bij spierrevalidatie. Samen ontdekten ze dat spierhypertrofie/-atrofie direct verband hield met het werk van Cambridge.

In 2018 startten de onderzoekers van Cambridge een project over hoe de eiwitten in spierfilamenten veranderen onder invloed van kracht. Ze ontdekten dat de belangrijkste spierbestanddelen, actine en myosine, geen bindingsplaatsen hebben voor signaalmoleculen, dus moest het derde meest voorkomende spiercomponent – titine – verantwoordelijk zijn voor het signaleren van veranderingen in aangebrachte kracht.

Wanneer een deel van een molecuul lang genoeg onder spanning staat, schakelt het over naar een andere toestand, waarbij een eerder verborgen regio wordt blootgesteld. Als deze regio vervolgens kan binden aan een klein molecuul dat betrokken is bij celcommunicatie, activeert het dat molecuul en genereert het een chemische signaalketen. Titine is een enorm eiwit, waarvan een groot deel wordt uitgerekt wanneer een spier wordt uitgerekt, maar een klein deel van het molecuul staat ook onder spanning tijdens de spiercontractie. Dit deel van titine bevat het zogenaamde titine kinase domein, dat verantwoordelijk is voor het genereren van het chemische signaal dat de spiergroei beïnvloedt.

Het molecuul zal eerder openen als het meer kracht ondervindt, of wanneer het onder dezelfde kracht blijft. Beide omstandigheden zullen het aantal geactiveerde signaalmoleculen vergroten. Deze moleculen leiden vervolgens tot de synthese van meer messenger-RNA, wat leidt tot de productie van nieuwe spiereiwitten en de doorsnede van de spiercel vergroot.

Deze ontdekking leidde tot het huidige werk, gestart door Ibata, zelf een fervent atleet. “Ik was enthousiast om een beter begrip te krijgen van zowel het waarom als het hoe van spiergroei,” zei hij. “Zoveel tijd en middelen kunnen worden bespaard door ineffectieve trainings

Het bericht Wiskundig model voorspelt de beste manier om spieren op te bouwen verscheen eerst op Fitness Nieuws.

Nieuw onderzoek van de Edith Cowan University (ECU) heeft aangetoond dat één type spiercontractie het meest effectief is om spierkracht en spieromvang te vergroten – en in plaats van gewichten op te tillen, moet de nadruk liggen op het neerlaten ervan.

Het team, dat ook onderzoekers van de Niigata University en Nishi Kyushu University in Japan en de Londrina State University in Brazilië omvatte, liet groepen mensen drie verschillende soorten oefeningen met dumbbells uitvoeren en mat de resultaten.

Ze ontdekten dat degenen die alleen een gewicht naar beneden lieten zakken dezelfde verbeteringen zagen als degenen die gewichten omhoog en omlaag bewogen – ondanks dat ze slechts de helft van het aantal herhalingen deden.

Professor Ken Nosaka van de ECU zei dat de resultaten eerdere onderzoeken bevestigen waaruit blijkt dat de focus op “excentrische” spiercontracties – waarbij geactiveerde spieren worden verlengd – belangrijker is voor het vergroten van de kracht en omvang van spieren dan de hoeveelheid.

“We weten al dat slechts één excentrische spiercontractie per dag de spierkracht kan vergroten als deze vijf dagen per week wordt uitgevoerd – zelfs als het slechts drie seconden per dag is – maar concentrische (gewicht omhoog brengen) of isometrische spiercontractie (gewicht vasthouden) levert niet zo’n effect op,” aldus professor Nosaka.

“Deze laatste studie laat zien dat we veel efficiënter kunnen zijn in de tijd die we aan lichaamsbeweging besteden en toch significante resultaten kunnen behalen door ons te richten op excentrische spiercontracties.

“In het geval van een dumbbell curl geloven veel mensen misschien dat de opwaartse beweging het meeste voordeel biedt, of op zijn minst enig voordeel, maar we ontdekten dat concentrische spiercontracties weinig bijdragen aan de trainingsresultaten.”

De studie bestond uit drie groepen die vijf weken lang twee keer per week dumbbell curls uitvoerden, plus een controlegroep die niets deed.

Van de trainingsgroepen voerde de ene alleen excentrische spiercontracties uit (gewicht naar beneden laten zakken), de andere concentrische spiercontracties (gewicht omhoog brengen) en de derde voerde zowel concentrische als excentrische spiercontracties uit (gewicht omhoog en omlaag bewegen afwisselend).

Alle drie zagen verbeteringen in concentrische kracht, maar dit was de enige verbetering voor de groep die alleen concentrische bewegingen uitvoerde.

De groepen die alleen excentrische of zowel concentrische als excentrische bewegingen uitvoerden, zagen ook aanzienlijke verbeteringen in isometrische (statische) kracht en excentrische kracht.

Het meest interessante was dat, ondanks dat de groep die alleen excentrische bewegingen uitvoerde de helft minder herhalingen deed dan de groep die gewichten op en neer bewoog, de krachtstoename zeer vergelijkbaar was en de groep die alleen excentrische bewegingen uitvoerde ook een grotere toename in spierdikte zag, een indicator van spierhypertrofie: 7,2 procent vergeleken met 5,4 procent van de groep die zowel concentrische als excentrische bewegingen deed.

“Het begrijpen van de voordelen van op excentriek gerichte training stelt mensen in staat hun tijd veel efficiënter te besteden aan lichaamsbeweging,” zei professor Nosaka.

“Met de kleine hoeveelheid dagelijkse oefening die nodig is om resultaten te zien, hoeven mensen niet per se naar de sportschool te gaan – ze kunnen excentrische oefeningen opnemen in hun dagelijkse routine.”

Hoe kunnen we deze kennis in de praktijk brengen in de sportschool?

Gebruikmakend van een dumbbell, raadt professor Nosaka aan om bij het uitvoeren van:

Bicep curls
Overhead extension
Front raise
Shoulder press
twee handen te gebruiken om te helpen bij de concentrische (gewicht omhoog brengen) fase, voordat je één arm gebruikt voor de excentrische fase (gewicht naar beneden laten zakken).

Bij het gebruik van beenmachines raadt professor Nosaka aan om dezelfde concentrische/excentrische techniek toe te passen bij het uitvoeren van:

Knee extensions
Leg curls
Calf raises
Zorgen voor thuisblijvers

Gelukkig zegt professor Nosaka dat je geen sportschoolgewichten nodig hebt om dezelfde principes toe te passen tijdens een training en heeft hij verschillende eenvoudige oefeningen bedacht die je thuis kunt doen.

Bij deze oefeningen voel je dat de samentrekkende spieren geleidelijk worden uitgerekt van het begin tot het einde van de bewegingsrange.

Na elke excentrische spiercontractie minimaliseer je de inspanning om terug te keren naar de startpositie (d.w.z. concentrische spiercontractie).

Herhaal elke oefening 10 keer.

Chair sit: Vanuit een half-geknielde positie ga je langzaam in drie seconden op een stoel zitten (smallere en bredere standen hebben verschillende effecten). Als dit gemakkelijk is, probeer dan met één been te gaan zitten.

Chair recline: Ga aan de voorkant van een stoel zitten om ruimte te creëren tussen je rug en de rugleuning, leun langzaam achterover in drie seconden (je kunt je armen over de borst kruisen of achter je hoofd houden).

Uneven squat: Sta achter een stoel, leun opzij om meer gewicht op één been te plaatsen en hurk langzaam in drie seconden.

Heel down: Sta nog steeds achter

een stoel, leun voorover en til je hielen op. Til vervolgens één been van de grond en laat de hiel van het andere been in drie seconden zakken.

Wall kiss: Leun tegen een muur met beide armen volledig uitgestrekt. Buig het ellebooggewricht langzaam in drie seconden totdat je gezicht dicht bij de muur komt.

Front lunge: Plaats het ene been voor het andere en buig de knieën dieper in drie seconden.

‘Vergelijking tussen alleen concentrische, alleen excentrische en concentrische-excentrische weerstandstraining van de elleboogbuigers voor hun effecten op spierkracht en hypertrofie’ werd gepubliceerd in het European Journal of Applied Physiology.

Het bericht Minder tijd in de sportschool, dezelfde resultaten: Waarom het ‘verlagen’ van gewichten alles is wat je hoeft te doen verscheen eerst op Fitness Nieuws.